🛡️ Reasekuracja, koasekuracja i ocena zakładu ubezpieczeń

1. Które ryzyko NIE jest ujęte w ustawie jako moduł ryzyka podstawowego kapitałowego wymogu wypłacalności według formuły standardowej?

1. ryzyko aktuarialne w ubezpieczeniach zdrowotnych
2. ryzyko rynkowe, wynikające z wahań cen rynkowych
3. ryzyko niewykonania zobowiązania przez kontrahenta
4. ryzyko operacyjne, obejmujące także ryzyko prawne

Zgodnie z art. 252 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej podstawowy kapitałowy wymóg wypłacalności składa się z modułów ryzyka aktuarialnego (w ubezpieczeniach na życie, zdrowotnych oraz pozostałych osobowych i majątkowych), rynkowego oraz niewykonania zobowiązania przez kontrahenta. Ryzyko operacyjne, które według art. 249 ust. 7 obejmuje ryzyko prawne, ma w formule standardowej odrębny wymóg kapitałowy dodawany do podstawowego SCR (art. 251 pkt 2), a nie moduł podstawowego SCR. Ryzyko rynkowe, ryzyko niewykonania zobowiązania przez kontrahenta i ryzyko aktuarialne w ubezpieczeniach zdrowotnych to moduły wymienione w art. 252 ust. 1.

2. Wartość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności stanowi sumę:

1. najlepszego oszacowania zobowiązań oraz marginesu ryzyka z wyceny
2. rezerwy składek oraz rezerwy na niewypłacone odszkodowania i świadczenia
3. kapitałowego wymogu wypłacalności oraz minimalnego wymogu kapitałowego
4. rezerwy na ryzyka niewygasłe oraz rezerwy na wyrównanie szkodowości

Zgodnie z art. 225 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej rezerwy dla celów wypłacalności to suma najlepszego oszacowania i marginesu ryzyka. Rezerwa składek, rezerwa na niewypłacone odszkodowania, rezerwa na ryzyka niewygasłe i rezerwa na wyrównanie szkodowości to rezerwy dla celów rachunkowości (art. 277 ust. 3), a SCR i MCR są wymogami kapitałowymi, nie rezerwami.

3. Jak zakład ubezpieczeń tworzy rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe dla celów rachunkowości w zakresie koasekuracji?

1. w wysokości ustalonej przez koasekuratora wiodącego dla uczestników umowy
2. w pełnej wysokości całego ryzyka, niezależnie od udziałów pozostałych koasekuratorów
3. co najmniej w wysokości proporcjonalnej do udziału zakładu w koasekurowanym ryzyku
4. w wysokości wyznaczonej przez organ nadzoru po zatwierdzeniu umowy koasekuracyjnej

Art. 277 ust. 6 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej nakazuje zakładowi tworzyć rezerwy w zakresie koasekuracji zgodnie z zasadami ustawy, co najmniej w wysokości proporcjonalnej do udziału zakładu w koasekurowanym ryzyku. Ustawa nie wymaga więc rezerwy na całe ryzyko niezależnie od udziałów pozostałych koasekuratorów, a wysokości rezerwy nie ustala za zakład ani koasekurator wiodący, ani organ nadzoru.

4. Koasekuracja w rozumieniu ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej to umowa ubezpieczenia, na podstawie której:

1. zakład ubezpieczeń przenosi część przyjętego ryzyka na zakład reasekuracji w zamian za część składki
2. zakład ubezpieczeń przekazuje cały portfel zawartych umów ubezpieczenia innemu zakładowi ubezpieczeń
3. co najmniej dwa zakłady ubezpieczeń, działając w porozumieniu, zobowiązują się do spełnienia świadczenia
4. ubezpieczający zawiera odrębne umowy z kilkoma zakładami ubezpieczeń na ochronę tego samego ryzyka

Zgodnie z art. 3 pkt 16 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej koasekuracja to umowa, w której co najmniej dwa zakłady ubezpieczeń, działając w porozumieniu, zobowiązują się do spełnienia określonego świadczenia w razie zdarzenia losowego. Przeniesienie części ryzyka na zakład reasekuracji to reasekuracja, przekazanie portfela to odrębna instytucja, a kilka niezależnych umów ubezpieczającego z różnymi zakładami nie tworzy jednej umowy koasekuracyjnej.

5. Minimalny wymóg kapitałowy odpowiada kwocie dopuszczonych podstawowych środków własnych, poniżej której:

1. akcjonariusze zakładu byliby narażeni na utratę wniesionego kapitału zakładowego
2. zakład ubezpieczeń traci prawo stosowania formuły standardowej do obliczania SCR
3. zakład ubezpieczeń byłby narażony na obniżenie ratingu przez agencje ratingowe
4. ubezpieczający i cedenci mogliby być narażeni na niedopuszczalny poziom ryzyka

Art. 271 ust. 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej określa MCR jako kwotę dopuszczonych podstawowych środków własnych, poniżej której ubezpieczający, ubezpieczeni lub uprawnieni z umów ubezpieczenia oraz cedenci z umów reasekuracji mogliby być narażeni na niedopuszczalny poziom ryzyka. Definicja chroni więc ubezpieczających i cedentów, a nie akcjonariuszy zakładu, nie odwołuje się do ratingów agencji, a spadek środków poniżej MCR nie powoduje z mocy ustawy utraty prawa do formuły standardowej.

6. W rozumieniu art. 3 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej rodzaje reasekuracji to:

1. reasekuracja umowna proporcjonalna i reasekuracja umowna nieproporcjonalna
2. reasekuracja ubezpieczeń osobowych i reasekuracja ubezpieczeń majątkowych
3. reasekuracja ubezpieczeń obowiązkowych i reasekuracja ubezpieczeń dobrowolnych
4. reasekuracja ubezpieczeń na życie i reasekuracja pozostałych ubezpieczeń

Art. 3 pkt 37 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej definiuje rodzaje reasekuracji jako reasekurację ubezpieczeń na życie (dział I załącznika do ustawy) oraz reasekurację pozostałych ubezpieczeń osobowych i ubezpieczeń majątkowych (dział II). Podział na reasekurację proporcjonalną i nieproporcjonalną funkcjonuje w praktyce rynkowej, ale nie wyznacza rodzajów reasekuracji w rozumieniu ustawy. Podział na ubezpieczenia osobowe i majątkowe jest błędny, bo pozostałe ubezpieczenia osobowe z działu II należą do tego samego rodzaju co majątkowe, a podziału na ubezpieczenia obowiązkowe i dobrowolne ustawa w ogóle nie stosuje do rodzajów reasekuracji.

7. Techniki przenoszenia ryzyka w rozumieniu ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej to techniki, które umożliwiają zakładowi ubezpieczeń:

1. przeniesienie ryzyk między grupami działu II w ramach tego samego zakładu ubezpieczeń
2. przeniesienie na inny podmiot części lub wszystkich ponoszonych przez zakład ryzyk
3. przeniesienie skutków szkód na kolejne lata przez tworzenie rezerw technicznych
4. zastąpienie części parametrów formuły standardowej parametrami własnymi zakładu

Art. 3 ust. 1 pkt 47 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej określa techniki przenoszenia ryzyka jako techniki umożliwiające przeniesienie na inny podmiot części lub wszystkich ponoszonych ryzyk. Przeniesienie ryzyk między grupami w ramach jednego zakładu ani rozłożenie skutków szkód w czasie przez rezerwy nie przenosi ryzyka na inny podmiot, a parametry specyficzne dla zakładu (art. 252 ust. 6) dotyczą obliczania modułów ryzyka aktuarialnego.

8. TU Delta S.A. scedowała część ryzyka z umowy ubezpieczenia mienia spółki Omega sp. z o.o. na zakład reasekuracji. Spółka Omega zgłosiła szkodę. Do kogo kieruje roszczenie z umowy ubezpieczenia?

1. do TU Delta S.A., która jest stroną umowy ubezpieczenia
2. do zakładu reasekuracji, który przejął część ryzyka od TU Delta S.A.
3. do brokera, który pośredniczył przy zawarciu umowy reasekuracji
4. do organu nadzoru, który rozlicza zakłady z reasekuratorami

Umowa reasekuracji łączy zakład ubezpieczeń z reasekuratorem; ubezpieczający nie jest jej stroną, więc roszczenie z umowy ubezpieczenia kieruje do swojego ubezpieczyciela, czyli TU Delta S.A., która później rozlicza się z reasekuratorem. Reasekurator nie odpowiada bezpośrednio wobec ubezpieczającego, broker nie wypłaca odszkodowań, a organ nadzoru nie rozlicza zakładów z reasekuratorami.

9. Zgodnie z ustawą o dystrybucji ubezpieczeń dystrybucja reasekuracji obejmuje m.in.:

1. obsługę roszczeń kierowanych do zakładu reasekuracji oraz wycenę szkód
2. doradzanie lub proponowanie zawarcia umów reasekuracji i czynności przygotowawcze
3. okazjonalne informowanie o reasekuracji przy innej działalności, bez pomocy w zawarciu umowy
4. przekazywanie brokerom reasekuracyjnym danych o potencjalnych klientach, bez dalszych działań

Art. 5 ust. 1 ustawy o dystrybucji ubezpieczeń wymienia: doradzanie, proponowanie lub wykonywanie innych czynności przygotowawczych zmierzających do zawarcia umów reasekuracji, zawieranie takich umów oraz pomoc w ich administrowaniu i wykonywaniu. Art. 6 ustawy o dystrybucji ubezpieczeń wyłącza natomiast z dystrybucji reasekuracji obsługę roszczeń i wycenę szkód (pkt 2), okazjonalne dostarczanie informacji przy innej działalności, której celem nie jest pomoc w zawarciu umowy reasekuracji (pkt 1), oraz samo przekazywanie danych o potencjalnych klientach bez dalszych działań (pkt 3).

10. TU Sigma S.A. obliczyła minimalny wymóg kapitałowy na koniec roku i poinformowała o wyniku organ nadzoru. Jak często ma obowiązek powtarzać to obliczenie?

1. co najmniej raz w roku
2. co najmniej raz na pół roku
3. co najmniej raz na kwartał
4. co najmniej raz na miesiąc

Art. 274 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej wymaga obliczania MCR co najmniej raz na kwartał i informowania o wyniku organu nadzoru. Raz w roku oblicza się natomiast kapitałowy wymóg wypłacalności (art. 250 ust. 1), a półroczny i miesięczny rytm nie wynikają z ustawy.

11. TU Zeta S.A. ma umowę surplus z linią retencji 400 000 zł na ryzyko. Ryzyko ma sumę ubezpieczenia 1 600 000 zł, a część ponad linię retencji jest cedowana. Reasekurator uczestniczy w każdej szkodzie w proporcji części cedowanej do całej sumy ubezpieczenia. Szkoda wynosi 240 000 zł. Ile pokrywa reasekurator?

1. 60 000 zł
2. 180 000 zł
3. 80 000 zł
4. 240 000 zł

Część cedowana sumy ubezpieczenia wynosi 1 600 000 zł − 400 000 zł = 1 200 000 zł, czyli 75 % sumy, więc reasekurator pokrywa 75 % × 240 000 zł = 180 000 zł. Kwota 60 000 zł to część zatrzymana przez cedenta (400 000 / 1 600 000 = 25 % szkody), 80 000 zł wynika z odwrócenia relacji (linia retencji podzielona przez część cedowaną: 400 000 / 1 200 000 = 1/3 szkody), a 240 000 zł oznaczałoby przejęcie przez reasekuratora całej szkody.

12. Reasekuracja proporcjonalna w formie quota share polega na tym, że reasekurator:

1. pokrywa szkody w części przekraczającej ustalony priorytet cedenta
2. przejmuje udział zależny od relacji sumy ubezpieczenia do linii retencji
3. przejmuje stały procent składki i szkód z każdego ryzyka objętego umową
4. wypłaca świadczenie, gdy szkody roku przekroczą ustalony procent składki

W quota share cedent przekazuje reasekuratorowi stały, umowny procent składki i ten sam procent każdej szkody. Pokrywanie szkód ponad priorytet to excess of loss, udział zależny od relacji sumy ubezpieczenia do linii retencji to surplus, a świadczenie po przekroczeniu rocznego wskaźnika szkodowości to stop loss, czyli formy odmienne od quota share.

13. Kapitałowy wymóg wypłacalności odpowiada wartości narażonej na ryzyko zmiany podstawowych środków własnych na poziomie ufności:

1. 85 % w okresie jednego roku
2. 99,5 % w okresie pięciu lat
3. 99,5 % w okresie jednego roku
4. 95 % w okresie jednego miesiąca

Art. 249 ust. 5 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej określa SCR jako wartość narażoną na ryzyko na poziomie ufności 99,5 % w okresie jednego roku. Poziom 85 % w okresie roku dotyczy kalibracji minimalnego wymogu kapitałowego (art. 271 ust. 5), a pozostałe zestawy poziomu i horyzontu nie wynikają z ustawy (99,5 % i 85 %, stan na 2027-02-01).

14. Zgodnie z ustawą o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej minimalny wymóg kapitałowy ma dolną i górną granicę wyrażoną jako procent kapitałowego wymogu wypłacalności. Granice te wynoszą:

1. od 15 % do 35 % kapitałowego wymogu wypłacalności
2. od 35 % do 55 % kapitałowego wymogu wypłacalności
3. od 25 % do 45 % kapitałowego wymogu wypłacalności
4. od 45 % do 65 % kapitałowego wymogu wypłacalności

Zgodnie z art. 273 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej MCR nie może być niższy niż 25 % SCR i nie może przekraczać 45 % SCR. Pozostałe przedziały przesuwają obie granice i nie wynikają z ustawy; dodatkowo MCR nie może być niższy niż nieprzekraczalny dolny próg z art. 272 ust. 1 (25 % i 45 %, stan na 2027-02-01).

15. TU Lambda S.A. obliczyła SCR na koniec roku. W połowie następnego roku zawarła wiele nowych umów ubezpieczenia kredytu, przez co jej profil ryzyka znacząco odbiega od założeń ostatniego obliczenia. Co powinien zrobić zakład?

1. niezwłocznie ponownie obliczyć SCR i poinformować organ nadzoru o wyniku
2. przeliczyć na koniec kwartału minimalny wymóg kapitałowy i uznać to za wystarczające
3. poczekać na pisemne zalecenie organu nadzoru dotyczące ponownego obliczenia SCR
4. poczekać do kolejnego obliczenia rocznego i wtedy poinformować organ nadzoru

Zgodnie z art. 250 ust. 4 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, gdy profil ryzyka znacząco odbiega od założeń ostatniego obliczenia, zakład niezwłocznie ponownie oblicza SCR i informuje o wyniku organ nadzoru. Zalecenie organu z ust. 5 jest dodatkowym instrumentem nadzoru, a nie warunkiem działania zakładu; przeliczenie samego MCR nie zastępuje przeliczenia SCR, a oczekiwanie do końca roku narusza obowiązek niezwłoczności.

16. Co zgodnie z ustawą charakteryzuje najlepsze oszacowanie przy ustalaniu rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności?

1. obejmuje ono margines ryzyka, więc nie oblicza się ich oddzielnie
2. jest ono obliczane brutto, bez pomniejszania o kwoty z umów reasekuracji
3. jest ono wyznaczane na poziomie ufności 99,5 % w okresie jednego roku
4. jest ono liczone przy stopie dyskontowej równej zeru, bez struktury terminowej

Art. 225 ust. 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej wskazuje, że najlepsze oszacowanie oblicza się w wysokości brutto, bez pomniejszania o kwoty należne z umów reasekuracji i od spółek celowych. Najlepsze oszacowanie i margines ryzyka oblicza się oddzielnie (ust. 4), dyskontowanie następuje według odpowiedniej struktury terminowej stopy wolnej od ryzyka, a poziom 99,5 % w okresie roku dotyczy kapitałowego wymogu wypłacalności (99,5 %, stan na 2027-02-01).

17. TU Omega S.A. zawarła umowę reasekuracji quota share, zgodnie z którą cedowane jest 35 % każdej składki i 35 % każdej szkody. Składka przypisana z portfela wyniosła 240 000 zł, a jedna ze szkód 180 000 zł. Ile wynosi udział reasekuratora w tej szkodzie?

1. 117 000 zł
2. 84 000 zł
3. 63 000 zł
4. 126 000 zł

Przy quota share reasekurator pokrywa stały procent każdej szkody: 35 % × 180 000 zł = 63 000 zł. Kwota 84 000 zł to 35 % składki (240 000 zł), a nie szkody; 117 000 zł to część własna cedenta (65 % × 180 000 zł); 126 000 zł powstaje przy dwukrotnym uwzględnieniu udziału 35 % (2 × 63 000 zł).

18. Które ryzyko NIE należy do ryzyk, które zgodnie z ustawą o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej kapitałowy wymóg wypłacalności musi pokrywać?

1. ryzyko operacyjne
2. ryzyko kredytowe
3. ryzyko reputacji
4. ryzyko rynkowe

Art. 249 ust. 6 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej wymienia ryzyka, które kapitałowy wymóg wypłacalności pokrywa co najmniej: aktuarialne (w trzech grupach ubezpieczeń), rynkowe, kredytowe i operacyjne. Ryzyka reputacji nie ma na tej liście, a art. 249 ust. 7 wprost wyłącza je, obok ryzyka wynikającego z decyzji strategicznych, z ryzyka operacyjnego. Wskazanie ryzyka operacyjnego, kredytowego albo rynkowego jest błędne, bo każde z nich figuruje w art. 249 ust. 6.

19. Retrocesja w reasekuracji polega na tym, że:

1. zakład ubezpieczeń zwraca ubezpieczającemu część składki za niewykorzystany okres
2. reasekurator przenosi część przyjętego w reasekuracji ryzyka na innego reasekuratora
3. dwa zakłady ubezpieczeń wspólnie ponoszą ryzyko na podstawie jednej umowy
4. zakład ubezpieczeń odkupuje od reasekuratora ryzyko wcześniej przez siebie scedowane

Retrocesja to reasekuracja reasekuracji: reasekurator, który przyjął ryzyko, ceduje jego część na innego reasekuratora (retrocesjonariusza). Zwrot części składki za niewykorzystany okres to rozliczenie z ubezpieczającym, wspólne ponoszenie ryzyka przez dwa zakłady na podstawie jednej umowy to koasekuracja (art. 3 pkt 16 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej), a odkupienie scedowanego ryzyka nie jest retrocesją.

20. TU Kappa S.A. chce przenieść na zakład reasekuracji jedno wyjątkowo duże ryzyko. Warunki ustala z reasekuratorem indywidualnie dla tego ryzyka, a reasekurator może ofertę przyjąć albo odrzucić. Jaki rodzaj reasekuracji opisuje ta sytuacja?

1. reasekurację obligatoryjną
2. reasekurację fakultatywną
3. reasekurację typu stop loss
4. retrocesję tego ryzyka

Reasekuracja fakultatywna polega na cedowaniu pojedynczych ryzyk, z indywidualnym negocjowaniem warunków i swobodą reasekuratora w przyjęciu lub odrzuceniu oferty. Obligatoryjna obejmuje automatycznie z góry określony portfel, stop loss działa po przekroczeniu rocznego poziomu szkodowości, a retrocesja to dalsze cedowanie ryzyka przez samego reasekuratora.

21. W jakim terminie zakład ubezpieczeń ujawnia sprawozdanie o wypłacalności i kondycji finansowej, jeżeli rok obrotowy kończy się 31 grudnia?

1. w ciągu 7 dni po zakończeniu roku obrotowego
2. w ciągu 14 tygodni po zakończeniu roku obrotowego
3. w ciągu 2 miesięcy po zakończeniu roku obrotowego
4. w ciągu 26 tygodni po zakończeniu roku obrotowego

Art. 291 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej wymaga ujawnienia sprawozdania nie później niż w ciągu 14 tygodni po zakończeniu roku obrotowego kończącego się między 30 czerwca a 31 grudnia (termin 14 tygodni, stan na 2027-02-01). Siedem dni to termin zawiadomienia organu nadzoru o wyborze firmy audytorskiej, dwa miesiące dotyczą planu naprawczego w razie istotnej niezgodności z SCR, a 26 tygodni nie wynika z ustawy.

22. Zakład ubezpieczeń ma dopuszczone środki własne 90 000 000 zł, kapitałowy wymóg wypłacalności 75 000 000 zł i minimalny wymóg kapitałowy 26 250 000 zł. Wskaźnik pokrycia SCR to dopuszczone środki własne podzielone przez SCR. Ile wynosi ten wskaźnik w zaokrągleniu do pełnych procentów?

1. 120 %
2. 35 %
3. 83 %
4. 20 %

Wskaźnik pokrycia SCR wynosi 90 000 000 zł / 75 000 000 zł = 120 %, czyli zakład spełnia obowiązek z art. 250 ust. 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej posiadania dopuszczonych środków własnych co najmniej w wysokości SCR. Wynik 20 % to nadwyżka środków ponad SCR ((90 − 75) / 75), 35 % to relacja MCR do SCR (26 250 000 / 75 000 000), a 83 % powstaje po odwróceniu ilorazu, czyli SCR podzielonego przez środki własne.

23. TU Alfa S.A., TU Beta S.A. i TU Gamma S.A. zawarły umowę koasekuracji, w której TU Alfa S.A. realizuje czynności określone w umowie w imieniu własnym i pozostałych zakładów. Jaką rolę pełni TU Alfa S.A.?

1. koasekuratora wiodącego wybranego spośród uczestników umowy
2. koasekuratora, który przejmuje całe ryzyko pozostałych uczestników umowy
3. zakładu przejmującego portfel umów od pozostałych zakładów
4. reasekuratora wiodącego, który przejmuje ryzyko od pozostałych zakładów

Art. 3 pkt 16a ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej określa koasekuratora wiodącego jako zakład ubezpieczeń wybrany spośród uczestników umowy koasekuracyjnej do realizacji czynności określonych w tej umowie w imieniu własnym i pozostałych współubezpieczających. TU Alfa S.A. pozostaje uczestnikiem koasekuracji, a nie reasekuratorem przejmującym ryzyko od innych zakładów ani zakładem przejmującym portfel umów; jako koasekurator wiodący działa w imieniu pozostałych uczestników, a nie przejmuje ich ryzyka.

24. Zakład ubezpieczeń wykazał składkę zarobioną netto 5 000 000 zł, odszkodowania i świadczenia netto 3 200 000 zł oraz koszty działalności ubezpieczeniowej 1 450 000 zł. Combined ratio to suma wskaźnika szkodowości (szkody / składka zarobiona) i wskaźnika kosztów (koszty / składka zarobiona). Ile wynosi combined ratio?

1. 7 %
2. 93 %
3. 64 %
4. 29 %

Wskaźnik szkodowości to 3 200 000 / 5 000 000 = 64 %, wskaźnik kosztów to 1 450 000 / 5 000 000 = 29 %, więc combined ratio wynosi 64 % + 29 % = 93 %. Wynik 64 % uwzględnia tylko szkody, 29 % tylko koszty, a 7 % to dopełnienie do 100 %, czyli marża techniczna przed wynikiem z lokat, a nie combined ratio.

25. Reasekuracja nieproporcjonalna typu excess of loss charakteryzuje się tym, że:

1. reasekurator pokrywa tę część szkody, która przekracza ustalony priorytet cedenta
2. reasekurator przejmuje stały procent każdej składki i każdej szkody cedenta
3. udział reasekuratora w szkodzie zależy od sumy ubezpieczenia i linii retencji
4. każde ryzyko jest cedowane odrębnie po indywidualnej ocenie przez reasekuratora

W excess of loss reasekurator odpowiada za część szkody powyżej ustalonego priorytetu (do limitu umowy), więc udział w składce i szkodach nie jest stałym procentem. Stały procent opisuje quota share, udział zależny od sumy ubezpieczenia i linii retencji to surplus, a indywidualne cedowanie pojedynczych ryzyk to reasekuracja fakultatywna.